Een aantal maanden geleden ontvingen we het hartverscheurende nieuws dat een meisje uit de klas van onze jongste dochter plotseling was overleden. Het moment waarop ik dit aan haar moest vertellen, brak mijn hart. De volgende ochtend gingen we samen naar school. Daar zagen we hoe de kinderen werden opgevangen. Door elkaar of door hun meester en juf. Ook wij als ouders vonden steun bij elkaar. Er werd gehuild, geluisterd en gezwegen. Ondanks al het verdriet zag je onderlinge verbondenheid. Het was belangrijk om zo samen te zijn.
Een jaar ervoor had ik een cursus gedaan over kinderen in rouw. Ik kwam na de cursus vol enthousiasme thuis. Ik had zoveel herkenning beleefd, handvatten gekregen en ervaringen uitgewisseld. Het was het voorzetje om uiteindelijk de opleiding voor stervensbegeleider en rouwbegeleider te volgen.
De opleiding was inmiddels in volle gang. Die avond zat ik thuis, het verdrietige nieuws uit de klas van mijn jongste dochter nog aan het verwerken. Tegelijkertijd realiseerde ik me dat ik misschien iets kon betekenen. In alle voorzichtigheid stuurde ik een bericht naar de directrice, de meester en de juf, waarin ik uitlegde welke opleiding ik volgde.
Dit berichtje veranderde mijn leven.
Ik kreeg op school de ruimte om informatie te delen, in gesprek te gaan en ideeën aan te dragen over wat ze met de kinderen rondom de uitvaart konden doen. Toen kwam er ook de vraag of ik eventueel een les wilde geven over rouw. Alles in mij schreeuwde als eerste: NEE!
Ik kreeg contact met Simone Beijer van de cursus ‘kinderen in rouw’. Zij heeft me advies gegeven en moed ingesproken. Ze ging biddend achter me staan. Waar ik maandag nog niet aan moest denken, stond ik vrijdag te doen: spreken voor de klas. Ik ben dankbaar voor de ruimte die de school me gaf en weet dat ik dit niet alleen heb gedaan. God was erbij.
Die ochtend kwam onze gebedsgroep bij elkaar en ik vroeg hen om gebed. De gebeden die zij hebben uitgesproken waren zo bijzonder. Ik voelde zegen, rust en kracht toen ik voor de klas ging staan. Ik mocht naast de kinderen staan in hun verdriet. Ik stond daar als mama en rouwbegeleider. Samen met hen mocht ik dit rouwproces doorlopen. De kinderen zaten al in mijn hart, maar hierdoor alleen nog maar meer.
Ik trof een klas met verdrietige en ongelofelijk moedige kinderen, die durfden te vertellen over hun verdriet. Hoe verdrietig ze ook waren, bij sommigen was er ook een gevoel van dankbaarheid. Ze vonden het bijzonder hoe ze elkaar als klas konden steunen.
Ik mocht de kinderen uitleggen dat dit verdriet een leven lang met hen mee zal gaan. Dat er geen woorden of ideeën zijn die dat kunnen wegnemen. Het is belangrijk dat je erover durft te praten. Hoe lang geleden het ook is, rouw is persoonlijk. Iedereen beleeft het op zijn eigen manier, in zijn eigen tempo.
’s Middags gingen alle kinderen, ook wie het spannend vond, bij hun overleden klasgenootje kijken. Hand in hand, arm in arm stonden ze daar. Wat me raakte, was hoeveel ruimte de school gaf: ruimte om te voelen, om te bewegen, om mee te denken over het herdenkplekje en het lied bij de uitvaart. Ook in de weken daarna bleef die ruimte bestaan. Haar naam wordt nog steeds genoemd; ze blijft deel van de klas.
Wat begon als iets wat niet de bedoeling was, groeide uit tot een roeping. Rouwbegeleiding bleek niet alleen nodig, maar waardevol. Juist ook voor kinderen, die zo anders rouwen dan volwassenen. Hun openheid en puurheid raakten me diep en lieten me voelen: dit is waar mijn hart ligt. De passie voor kinderen en rouw kreeg hier een plek. Wil je meer weten over rouwbegeleiding in de klas of op jouw school? Neem gerust contact met me op. Ik denk graag met je mee.
