Tijdens mijn stage voor de opleiding tot verzorgende maakte ik voor het eerst van dichtbij mee hoe de verpleging omging met een stervende patiënt en diens naasten. Het raakte me diep. Voor het eerst werd ik, als professional, geconfronteerd met het overlijden van iemand die ik niet kende. Op dat moment werd er iets in mij wakker. Er was een zaadje geplant.

Gaandeweg ontdekte ik dat juist de zorg in de laatste levensfase me erg aanspreekt. Ik vond het bijzonder, waardevol en mooi. Zelfs zo mooi, dat er een droom ontstond: ooit een eigen hospice oprichten. Die droom heeft inmiddels een andere vorm gekregen, maar de wens om mensen te begeleiden bij sterven en rouw is gebleven.

In de jaren die volgden werd ik moeder van twee prachtige dochters. Ik liet mijn werk in de zorg los en ging aan de slag als gastouder. Met liefde zorgde ik voor kinderen, van drie maanden oud tot aan de brugklas. Tot mijn leven een grote wending nam.

Ik werd ernstig ziek. De intensieve behandelingen, de lange hersteltijd, maar ook het verlies en de ziekte van mensen om ons heen, maakten mijn verlangen om er juist in zulke periodes voor anderen te zijn alleen maar groter.

Het stervensproces van een dierbare van dichtbij meemaken, doet veel met je. Juist dan is het zo belangrijk om goede informatie te krijgen en te weten welke mogelijkheden er zijn. Ik leerde hoeveel het voor naasten betekent om steun te ervaren in hun rouwproces. Het verlies zelf kun je niet wegnemen. Door de overledene te blijven benoemen, door op belangrijke momenten een berichtje of bloemetje te sturen, blijft de herinnering levend en voel je: je staat er niet alleen voor.

Als ook onze jongste op de middelbare school zou zitten, wilde ik iets anders gaan doen. Geen gastouder meer zijn, maar een nieuwe wereld instappen. Toevallig kwam ik een cursus tegen over rouw bij kinderen en besloot ik me in te schrijven. Tijdens de lessen herkende ik zoveel uit het proces van onze eigen kinderen en uit mijn eigen ervaringen. Mijn interesse was gewekt en ik begon me steeds verder te verdiepen in deze ‘nieuwe’ wereld. Wat me al snel opviel: rouw stopt niet na een paar weken. Het reist met je mee, je hele leven lang.

Het verlangen om hiermee aan de slag te gaan groeide opnieuw. In 2024 heb ik de grote stap gezet en een opleiding tot stervens- en rouwbegeleider gevolgd. Ik mocht me gaan verdiepen in de materie, waar m’n hart iedere keer een sprongetje van maakte. De opleiding liep voorspoedig en ik dacht er steeds vaker aan hoe mijn bedrijf er uit zou kunnen zien. Mijn doel was: eerst de opleiding afmaken, dan rustig aan de website (laten) bouwen.

Tot er in januari een klasgenootje van mijn jongste dochter plotseling overleed en we het intense verdriet van dichtbij meemaakten. Dat moment veranderde iets in mij. Mijn verlangen kreeg richting: ik wilde er zijn voor de kinderen in de klas, juist in deze tijd van rouw. Samen met hen praten over wat verdriet met je doet, over wat rouw betekent. Ik nam een plek in waarvan ik nooit had gedacht dat die voor mij was, maar wat precies de juiste plek was om te staan.

Toen de school vroeg of ik een e-mailadres had waarop ouders met vragen terecht konden, kwam alles in een stroomversnelling. Het e-mailadres was zo aangemaakt, maar de naam die erbij hoorde… die liet langer op zich wachten. Mijn wens was dat de namen van mijn twee bedrijven bij elkaar zouden passen. Dat bleek moeilijker dan gedacht. Er gingen heel wat namen voorbij, totdat mijn zus kwam met: Hoop in Zicht. Die woorden raakten precies de kern van wat ik wilde bieden.

We hebben een hoopvolle toekomst in de hemel, maar ook na een overlijden mag er voor de achterblijvers weer hoop zijn. Hoop op leven, op licht, op betekenis. Hoe zwaar en donker het leven soms ook is, er blijft altijd iets om op te hopen. Hoop doet leven. Leven hier op aarde, met uitzicht op straks. Hoop voor wie stervende is: op een waardig afscheid, op een manier die past bij wie iemand was. Hoop in zicht: leven met een uitzicht.

Wat is de link tussen mijn twee zo verschillende bedrijven? Als gastouder werkte ik onder de naam ’t Kraaijenest, met als logo een kind dat vanuit het kraaiennest van een schip met een verrekijker de horizon afspeurt. Vol verwachting, vol vertrouwen, uitkijkend naar wat het leven brengt. Bij Hoop in Zicht is het logo een persoon die in de verte kijkt. Ook daar draait het om vooruitkijken naar wat komt. Er ligt misschien verdriet in de toekomst, maar ook momenten dat het beter gaat. Twee beelden, één beweging: vooruitkijken met hoop.

Een mooi weetje tot slot: beide logo’s zijn ontworpen door mijn zus. Dat maakt het voor mij extra bijzonder. Twee bedrijven, met elk een eigen doel. Maar één gedeeld vooruitzicht: een leven leiden dat dicht bij de ander staat en meebewegen met wat iemand nodig heeft.
Voel je vrij om contact op te nemen als je vragen hebt of wil weten wat ik voor jou of je school kan betekenen.